Drie keer kreeg Evelien van der Werff (62) kanker. De laatste diagnose, twee jaar geleden, was duidelijk: uitgezaaid, niet te genezen. Ze koos daarna voor een andere manier van leven.
“Veerkracht is voor mij niet je groot houden of stoer doen. Dat heb ik veel te lang, gedaan. Toen ik eerste twee keer kanker had, hield ik me uitbundig staande. De derde keer, nadat ik hoorde dat ik uitgezaaide borstkanker had, gebeurde er iets anders. Natuurlijk dacht ik eerst: shit, ik ga dood. Maar meteen daarna: wat nou als ik zelf een manier kan vinden om te genezen?
In mijn hoofd zitten twee stemmen. De stem van angst, die ik Henk heb genoemd, en de stem van mijn hart. Henk zegt: ‘Jij kunt dit niet, je bent niet goed genoeg, straks gaat het mis.’ Mijn hart zegt: ‘Wat als dit een avontuur is? Wat als er nog iets te ontdekken valt?’ Dat was een bevrijding. Als dit het dan is, dacht ik, ga ik het op mijn eigen manier doen. Ik ben eerst mijn dood gaan regelen bij de huisarts, zodat die angst uit mijn hoofd was en er ruimte kwam. Bijvoorbeeld om twee uur per dag te mediteren. Dat is mijn medicijn geworden. Ik wil geen chemo of zware medicijnen waardoor ik me doodziek voel, ik wil léven! Meditatie haalt me uit mijn hoofd, het brengt me in mijn hart, daar bestaat geen goed of slecht. Daar zit vertrouwen, liefde, nieuwsgierigheid.
Het leven is niet maakbaar, hoe je het beleeft wel
Veerkracht zit niet in je hoofd, maar in je lijf. Het is weten dat alles precies is zoals het moet zijn. Je kunt niet tegelijk bang en nieuwsgierig zijn, dus als ik merk dat de angst opkomt, kies ik bewust voor avontuur. Dat klinkt zweverig, maar is heel concreet. Ik focus op wat er wél is. Ik begin de dag met een dansje, omring me met leuke mensen en investeer energie in gezondheid, niet in ziekte. Niet omdat ik de kanker ontken, maar omdat ik mijn identiteit er niet door wil laten bepalen. Ik erken dat het er is, daarna laat ik het los. Het leven is niet maakbaar, maar hoe je het beleeft wel. Iedere ochtend zeg ik hardop: ‘Dit is een fantastische dag.’ Daarna bepaal ik hoe ik de dag ga beleven. Niet Henk. Die heb ik met pensioen gestuurd. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Dat klinkt misschien raar voor iemand met mijn diagnose, maar ik leef in het nu. Ik draag geen masker meer, hoef niet meer te pleasen, niet te bewijzen dat ik goed genoeg ben. Dát is veerkracht: teruggaan naar je essentie. Weten dat je genoeg bent. Van daaruit leven. Of ik beter word, merk ik onderweg wel. Maar tot die tijd leef ik.”
Binnenkort verschijnt Eveliens boek Anders, evelienvanderwerff.info
Dit artikel verscheen eerder in Plus Gezond mei 2026. Abonnee worden van het blad? Dat doe je in een handomdraai.
