Toen ik 21 jaar oud was, rende ik voor het eerst een marathon. Wat me bewoog, letterlijk en figuurlijk, begreep ik niet precies. Het was een romantisch ideaal dat ik als klein jongetje al had. Ruim veertig jaar later heb ik tientallen marathons gerend, over de hele wereld. En ik ging nog verder: ultralopen, met afstanden die nog verder gaan dan de 42,195 kilometer van een marathon.
Bram Bakker is oud-psychiater, beschouwt de zorg in ons land én zijn eigen leven met een kritische blik en op geheel eigen wijze.
Het werd een soort verslaving, een manier om mijn altijd drukke hoofd een beetje te kalmeren. Een alternatief voor de ritalin die veel mensen met ADHD slikken. Hardlooptherapie.
Ik was een amateur, in wedstrijden heb ik nooit vooraan gelopen. Maar ik was wel vreselijk fanatiek, ik probeerde steeds mijn persoonlijke records te verbeteren. Dat had wel een prijs: overbelasting van mijn lichaam, die zich dan weer uitte in vervelende blessures. Inmiddels ben ik ouder en gelukkig ook wijzer: ik weet dat ik goed moet luisteren naar mijn lichaam. Dat een pijntje in mijn kwetsbare kuiten betekent dat ik misschien even wat minder moet trainen. Of in ieder geval minder intensief.
Het is een uitdaging om er na je 60ste mee te beginnen, maar ik moedig je toch graag aan!
Door dit besef ben ik minder vaak geblesseerd tegenwoordig. Ik heb me ook bedacht dat het misschien niet meer verstandig is om hele grote afstanden te willen rennen. Daarom heb ik afscheid genomen van het ultralopen – met een mooie reis naar de grootste ultramarathon van de wereld, in Zuid-Afrika. De Comrades Marathon telt 87 kilometer en er doen meer dan 20.000 mensen aan mee. Het is een evenement dat je kunt vergelijken met onze Elfstedentocht, maar dan wel ieder jaar.
Dat ik niet meer te hoef bewijzen dat ik heel erg ver kan rennen, wil niet zeggen dat ik er helemaal mee stop. Duursport is ook op oudere leeftijd zeer aan te bevelen. Niet alleen voor hart- en bloedvaten, maar ook voor je humeur, je slaap en je energieniveau. Je maakt stofjes aan waardoor je je beter voelt, zoals de neurotransmitter dopamine. En je breekt stresshormonen als cortisol juist af. Trouwens: een flinke wandeling is ook duursport.
Het is een uitdaging om er na je 60ste mee te beginnen, maar ik moedig je toch graag aan. En als je al veel sport: probeer het vol te houden, stuur je lichaam nooit met pensioen! Je wordt er misschien niet ouder door (zeggen de wetenschappers), maar je wordt wel gezonder oud. Je kwaliteit van leven is gemiddeld genomen hoger dan die van mensen die vooral in een stoel zitten.
Ik heb een nieuwe grote liefde in mijn leven, een vrouw die dol is op wandelen. Onze eerste vakantie samen wordt wandelen in Schotland. Meer dan een marathon, maximaal één per jaar, ga ik niet meer rennen. Wel ben ik van plan om in New York mijn honderdste te gaan rennen als ik 100 ben. Je mag altijd blijven dromen.
