‘Wat zijn je hobby’s?’ was een van de vragen in een enquête. Ik hoefde er niet over na te denken: koken! Ik sta heel graag in de keuken groente te snijden of ingrediënten voor een lekker brood af te wegen. In de voorraadkast kijk ik vergenoegd naar wat ik daar nog allemaal heb staan aan rijst, pasta en kruiden.
Yvonne Kroonenberg (72) is schrijver en psycholoog. Ze schrijft maandelijks in Plus over relaties in brede zin.
Zelfs boodschappen doen vind ik leuk. Maar al dat enthousiasme is meteen verdwenen als ik voor mezelf moet koken. Dan warm ik een kliekje op. En als dat er niet is, eet ik brood. Som trek ik alleen een blik kidneybonen open. Die eet ik koud op, met een kloddertje sambal.Ik zou een bijzonder slechte vrijgezel zijn, of weduwe. Een vriendin van mij woont al dertig jaar alleen. Ze is volstrekt niet eenzaam, ze reist veel, ze onderhoudt haar vriendschappen.
Maar ze eet alleen. “Dan kook ik wat ik zelf het lekkerst vind”, legt ze uit, “Ik hoef met niemand rekening te houden. Mijn vrienden doen allemaal moeilijk: ze zijn vegetariër, ze willen alles biologisch. Ik vind mezelf belangrijk genoeg om mijn best te doen op de maaltijd. Ik eet aan tafel, ik schenk een glas wijn voor mezelf in en ik neem de tijd om het allemaal goed te proeven. En dan lust ik ook nog wel een lekker toetje!”Een poosje geleden moest ik naar het ziekenhuis en daarna nog twee weken revalideren. Dat kon niet thuis, want ik heb allerlei huisdieren. Voor hen had ik een oppas. Mijn man bleef op de volkstuin. Die vergt ook nogal wat onderhoud. Hij kon onmogelijk de tuin, de dieren en mij erbij verzorgen.
Bovendien kan hij niet koken. “Dat leert hij dan maar!” snauwde een vrouw die het onzin vond dat hij niet onmiddellijk aan het mantelzorgen sloeg. Maar ik ging liever naar mijn zus voor de revalidatieperiode. Zij houdt niet van koken en dat doet ze ook niet. Maar ze woont in een wijk met veel restaurants. Iedere avond haalde zij een maaltijd af die we deelden. Eigenlijk was dat niet eens duurder dan zelf koken. Zij woont alleen en zij doet, normaal gesproken, twee dagen met een portie. Ze eet ook weleens brood met een omelet of een kant-en-klare salade.Ik vroeg aan mijn man of hij zich had gered zonder mij. “Ja natuurlijk!” zei hij. Ik dramde nog even door. “Hoe dan?”“Ik eet heus wel groente”, antwoordde hij korzelig.
Achteraf bleek dat hij elke dag soep had gemaakt: een zakje gedroogde noedels met heet water waar hij wat spinazie doorheen roerde. Of een blikje tomatenpuree met heet water en een half bouillonblokje. Ik heb zo hier en daar eens rondgevraagd en hij blijkt niet eens de ergste. Een man vertelde dat hij geregeld macaroni met een blikje tonijn en tomatenpuree eet, een andere man eet aardappelpuree uit een pak met voorgesneden rauwe andijvie en knakworstjes. Ik kan inmiddels een kookboek schrijven met dat soort recepten, maar dat ga ik niet doen. Een hobby moet je niet bederven.
