Oudere generaties maken in het stemhokje te vaak de verkeerde keuzes, zo betoogde econoom Marcia Luyten onlangs bij het televisieprogramma Buitenhof. Daarom zou de stemgerechtigde leeftijd omlaag moeten naar 16 jaar.
Mevrouw Luyten liet onlangs bij Buitenhof weinig heel van de Nederlandse vijftigplusser. Volgens haar is de veranderende demografie in Nederland een ‘olifant in de kamer’, en dan met name de oudere generatie, de zogeheten babyboomers. Nederlanders die volgens Luyten jarenlang van welvaart en veiligheid hebben genoten, maar nu massaal op ‘conservatieve’ partijen zouden stemmen uit eigenbelang.
De huidige lichting kiezers schept volgens Luyten ‘onrecht tussen generaties’ door te stemmen op partijen als de BoerBurgerBeweging. Jongeren van nu zijn niet verantwoordelijk voor klimaatverandering en verdienen meer invloed op het beleid. Daarom zouden we de stemgerechtigde leeftijd naar 16 moeten verlagen. Want dan wordt er tenminste gestemd voor een ‘leefbare aarde’, zo meent Luyten. De uitgebrachte stemmen van al die conservatieve ouderen worden dan minder doorslaggevend.
Dit pleidooi is overigens niet nieuw. Jongeren lopen zelf helemaal niet warm voor het idee. Maximaal 30 procent zou de gang naar de stembus maken voor de gemeenteraadsverkiezingen, zo blijkt uit onderzoek, terwijl minimaal 65 procent van de volwassenen dit voornemen heeft.
Het is niet voor niets dat stemrecht is voorbehouden aan mensen van 18 jaar of ouder. Kinderen zijn in veel opzichten namelijk nog niet handelsbekwaam, omdat hun hersenen onvolgroeid zijn. Ze mogen daarom niet autorijden, geen alcohol consumeren en niet trouwen, om maar enkele zaken te noemen. Waarom zouden ze dan wel mogen stemmen? Zestienjarigen zitten vaak nog op de middelbare school, en ze luisteren naar wat de leraar hen vertelt. Onlangs bleek dat men door het oplopende lerarentekort nu muzikanten en kunstenaars voor de klas zet in plaats van gekwalificeerde leraren. Laten we dat eerst maar eens oplossen.
De klimaatdiscussie is bezig te verharden. De oudere generatie is steeds vaker de zondebok, de groep die het allemaal heeft laten gebeuren, die onze mooie aarde naar de rand van de afgrond heeft gebracht. Ze worden dikwijls afgeschilderd als rijk, zelfvoldaan en onverschillig. Dat type hokjesdenken leidt nooit tot oplossingen, maar eerder tot toenemende maatschappelijke spanningen.
Ik zie het herverdelen van electorale macht op basis van ‘uw overgebleven tijd op Aarde’ als een ethisch dubieus moeras.
Misschien wordt mijn lieve moeder nog wel 120. Misschien haal ik zelf de 60 niet eens. Je weet nooit wat er kan gebeuren in een mensenleven. Het is onmogelijk om met zekerheid te zeggen wie van ons een lang leven is gegund en wie niet. Of wat de kwaliteit van dat leven zal zijn.
Dat de periode 1960-2000 een zorgeloos paradijs was is ook niet waar. Er moest keihard gewerkt worden om het land op te bouwen. De communistische dreiging tijdens de Koude Oorlog wierp een schaduw over Europa, ook toen was er geopolitieke onrust, maatschappelijke tegenspoed, armoede en sociale onrechtvaardigheid. Vandaag zijn er ook ontzettend veel ouderen die enkel met AOW moeten rondkomen en het helemaal niet zo breed hebben.
Het is een stereotype dat ouderen voornamelijk zouden stemmen op basis van eigenbelang, allemaal zwemmen in vergaarde rijkdom, geen oog hebben voor klimaat en milieu, hun stukje vlees belangrijker vinden dan de toekomst, hun (klein)kinderen geen leefbare aarde gunnen, noem de clichés maar op. Verdienen ouderen geen respect voor alles wat ze voor Nederland hebben betekend? Ze hebben hard gewerkt om onze welvaart te creëren. Verdienen ze geen lof en respect voor wat een mooie en welvarende plek ze van Nederland hebben gemaakt?
Laten we alstublieft stoppen met de oudere generatie als schuldig aan te wijzen. Het is respectloos en zet een moeilijke discussie alleen maar verder op scherp.
David de Wilde (38) is al dertien jaar werkzaam als redacteur en contentbeheerder van PlusOnline. Hij is verantwoordelijk voor de wekelijkse nieuwsbrieven en schrijft graag over de digitale wereld, huishoudelijke klusjes, reizen en politieke en maatschappelijke onderwerpen.
