Joost vierde zijn 80ste verjaardag bij On the Rock, een mooie plek aan het water. Weken van tevoren had hij zitten googelen om ten slotte in Aalsmeer een restaurant annex feestzaal te vinden waar hij op zijn minst tachtig mensen kon ontvangen. De naam van het restaurant sprak hem aan. Hij was 78 toen ik hem leerde kennen.
Noraly Beyer is oud-nieuwslezeres schrijft en treedt op. In deze column schrijft ze over de dood van haar geliefde Joost Prinsen.
Zijn gezondheid was broos, maar de nieuwe liefde gaf hem zin om ouder te worden en weer boven op de rots te gaan zitten vanwaar hij alles en iedereen kon overzien. Het werd een feest zoals hij het wilde. Met mensen die hij een tijd niet had gezien, met samenzang van zijn zussen, met vrolijke speeches vol anekdotes die zijn leven samenvatten, hem de hemel inprezen en ook, al was het achteraf, alsnog naar de hel verwezen.
Een nicht uit Frankrijk zingzegde uit het hoofd de liedtekst die ze voor Joost had gemaakt, waarin ze mij had opgevoerd als Beyer, zijn nieuwe vrijer. JaJaJaaa, zo begon en eindigde het refrein dat iedereen van harte meezong. De foto’s getuigen van een uitbundig feest, met een uitgebreid Indisch buffet en tien verschillende taarten als dessert. Eén taart stak de andere absoluut naar de kroon. Weelderig dieprood van kleur, versierd met gouden bijen en rode bloemen van fondant rondom de cijfers 8 en 0. En nu word ik zelf ‘dat getal’, zoals een vriendin zei toen ze voor haar 80ste jaardag hardnekkig vermeed om het beestje bij de naam te noemen. Ze wilde niet voldoen aan het clichébeeld van de ouderdom die met gebreken komt. Joost stond tot kort voor zijn dood in de startblokken om het voor mij, net zoals bij hem, een feest der feesten te laten worden. Ik twijfelde of ik ermee moest doorgaan. Maar volgens Surinaamse gewoontes zijn verjaardagen die eindigen op een nul heilig. En als het enigszins kan, moeten die gevierd worden met muziek en genoeg eten met specialiteiten als pom en pastei. Elke ‘bigiyari’ oftewel elk kroonjaar heeft een eigen kleur die centraal staat in de kleding en decoratie van het feest. Zo staat geel voor de 50ste verjaardag, groen voor 30 jaar, en blauw of grijs voor 80. Ze zeggen dat het dragen van deze kleuren respect toont voor de behaalde mijlpaal.
Toegegeven, ik kijk dankbaar terug op een leven rijkelijk gevuld met goede en slechte tijden. Maar ik verheug me ook op de tijden die komen gaan, waarin herinneringen en nieuwe verlangens naar rust, vrijheid en vrede de zuurstof zullen zijn voor een leven na de 80. Dat zou zomaar het grootste geschenk kunnen zijn van ouder worden: dat de horizon niet kleiner wordt, maar anders. Minder gericht op wat nog moet worden bereikt en meer op wat nog mag worden beleefd. Een onverwachte ontmoeting, een goed gesprek, een dag zonder haast. Ook op 80-jarige leeftijd blijft de toekomst een uitnodiging.
