Marleen Dumfries: ‘Doe je beste pak aan, zorg dat je schoenen glimmen en dóór’

Nederland is in de ban van het WK. Onze favoriete voetballer van het Oranje-elftal is de 30-jarige Denzel Dumfries. Hij is zowel op als buiten het veld een rolmodel. Hoe dat zo is gekomen, legt moeder Marleen uit: “Wij legden de lat hoog, maar het is aan de kinderen eruit te halen waar hun hart ligt.”

Tien jaar geleden werd Denzel Dumfries 20. De Oranje-international kreeg van vader Boris een bronzen beeldje. Het toont twee mannen,halverwege een ladder, een denkbeeldige trap van succes. Op de voet van het beeldje staat: Doelgericht. Drive. Discipline. Doorzetten. Voor Denzel, niet de meest getalenteerde speler, wel de meest vastberaden, een reden om zijn tanden er extra in te zetten, helemaal in de geest van het motivatiebeeldje. Hij werd beter en beter, begon te scoren en beslissende passes te geven. Verzamelde in het daaropvolgende decennium heel wat titels en beklom trede voor trede de internationale ladder van het wereldvoetbal. Voor het Italiaanse Internazionale en Oranje maakt hij steevast het verschil met zijn energieke, inspirerende stijl van spelen. Na afloop is er altijd die open, gulle lach. Ook nog de D van droom.

Die vier D’s hielden moeder Marleen en vader Boris er altijd al knap in. Hun kinderen luisteren naar de namen Denzel, Demelza, Daniëlle en Donovan. 

Hun door Denzel en Marleen opgerichte familie-bedrijf heet DUCE: Dumfries Unlimited Care & Education. Marleen: “De vier D’s staan symbool voor het klavertje vier. Puur toevallig is de D ook nog eens de vierde letter van het alfabet.” Natuurlijk staat de D ook voor droom. Want dat was het: een droom om zich als gezin, schouder aan schouder, te kunnen inzetten voor de jeugdzorg, onder het motto ‘iedereen verdient een kans, ieder kind verdient het om gehoord te worden.’ Marleen: “Die droom is in 2022 uitgekomen dankzij Denzel. Hij zei: ‘Mama, jij hebt zoveel ervaring in de zorg en het onderwijs, nu kan jij eindelijk iets voor jezelf opzetten. Wij hebben als gezin zoveel, we kunnen echt iets gaan betekenen voor de maatschappij. ’Ik ben heel trouw. Als ik ergens werk, wil ik altijd het liefst tot mijn pensioen blijven. Maar toen Denzel met dat idee van DUCE kwam, raakte hij me in mijn hart. Ik had er zoveel vertrouwen in dat ik dacht: ja, dit kunnen we met ons allen doen.”

Morgen weer een kans

DUCE helpt, in samenwerking met de gemeente Rotterdam, vastgelopen jongeren om stapje voor stapje de draad weer op te pakken, beetje voor beetje de regie weer in eigen handen te nemen. De extra vonk voor de familie Dumfries was het vastlopen van jongste zoon Donovan, die zelf jeugdzorg nodig had en daarvan enorm opknapte. “Dat opende onze ogen. Hij had, net als al onze kinderen, veel liefde en steun vanuit ons gezin gekregen, maar toch blijkt dan dat ieder kind uniek is en iets anders nodig heeft. Daar staan wij met DUCE voor: we kijken naar ieder individu. 

Zag je net de jongen die ons een drankje bracht? Een van onze pareltjes. Hij kon nog geen potlood vasthouden en nu werkt hij hier bij ons café Young Harvest. Wij hanteren een motto: morgen weer een kans. Als het vandaag niet lukt, laat het los, dan beginnen we morgen opnieuw. Dat helpt kinderen enorm.” Vader Boris werkte als manager in de zorg, moeder Marleen heeft een schat aan ervaring als het om onderwijs en zorg gaat. “Het zit bij ons in de genen, denk ik. Mijn moeder was in Paramaribo en later in Nederland leerkracht en gaf haar kinderen een zeer goede, gestructureerde opvoeding met normen en waarden. Eerlijk zijn, hard werken, maatschappelijk betrokken zijn. Voor Denzel speelde zijn oma een belangrijke rol, zij droeg uit: ga voor je doelen, word zelfstandig, zorg dat je je ontwikkelt tot het hoogst haalbare. Studeer en leer zo lang mogelijk.

Mijn moeder ontwikkelde zich breed, ze heeft de hele wereld over gereisd. Maar in Nederland gingen wij, net als iedereen, naar de camping. Wij waren een attractie, het eerste gekleurde gezin met een caravan. Iedereen dacht dat we Amerikanen waren. Buitenaardse wezens. Ik was later ook de enige zwarte vrouw in mijn opleiding. Op een gegeven moment wen je eraan, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik net iets harder moest werken om hetzelfde te bereiken als de anderen. Ik móest me bewijzen. Achteraf is dat niet slecht voor me  geweest. Je kunt een doorzetter zijn, maar als je leert extra door te zetten, kom je vaak nog verder.”

Eerst je zwemdiploma halen

Marleen en Boris besloten hun kinderen modern op te voeden, met veel aandacht voor muziek, theater en sport. Bij alle vier de kinderen keken ze goed naar het individuele verlangen: “Wat willen ze graag, waar liggen hun ambities, waar willen ze voor gaan? Ieder kind is zoals hij is. Onze opvoeding was een combinatie van inspiratie en streng zijn, maar niet té streng. De lat hoog leggen, alles aanbieden wat er is. Maar het is aan de kinderen eruit te halen waar hun hart ligt. Mijn dochters hebben de universiteit gedaan, omdat ze dat niveau konden halen en je de kansen moet pakken die er liggen. Maar je moet het wel leuk vinden. Wij zijn geen schreeuwende voetbalouders geweest die hun kinderen voortjoegen, we hebben altijd wel geprobeerd ze zo goed mogelijk voor te leven.” De jonge Denzel kon dus hongerig maar vrij zijn eerste schreden zetten op het voetbalpad? 

“Precies dat. Hij wist al heel snel dat hij profvoetballer wilde worden, maar wij zeiden: eerst je zwemdiploma halen. Dat konden we niet volhouden, pas toen-ie 12 was, mocht ’ie eindelijk afzwemmen. Hij bleef maar in badje A. Toen zeiden we: doe het maar op jouw manier. We zagen zijn passie bij het voetbal. Maar we zeiden wel: ‘Je moet ook naar school, je mag geen domme profvoetballer worden. Als je ooit geïnterviewd wordt, moet je wel weten wat je moet zeggen en goed Nederlands spreken.’”

Mama in Milaan

Marleen en Boris zagen scherp hoe bevoorrecht ze waren: “We woonden mooi, hadden beiden een goed salaris en dus de middelen onze kinderen alles aan te bieden. Maar we gaven ze wel kaders. De basis moet goed zijn. Ook toen Denzel heel goed bleek te kunnen voetballen, zeiden we: ‘Het moet allemaal echt uit jou komen, je krijgt niks cadeau.’ Dat heeft Denzel ook zo ervaren. Hij moest zelf hard fietsen door weer en wind, naar school, naar de training, naar alles. Geen fatbike, geen mobieltje, geen scooter. Gewoon keihard trappen op een ouderwetse fiets. En als ’ie een lekke band had? Dan moest hij lopen. Als er iets met school was, zat ik er bovenop. En als er iets met voetbal was, deed mijn man dat. Als ouders heb je altijd een stevige rol. We lieten ze nooit helemaal los. En gelukkig vanuit een heel liefdevolle, sterke band. Nog steeds hoor. Denzel is 30, maar we hebben drie keer per dag contact en dat komt meestal vanuit hem. 

Met oma had hij ook dat contact. Ze is vorig jaar overleden, voor Denzel een groot gemis en verdriet. Ik pak mijn rol als moeder dus nog maar wat extra op. Ben veel bij hem in Milaan, ga dan lekker Surinaams voor hem koken en steun hem waar het moet. Ik heb daar een eigen kamer en kan dan ook bij mijn kleinkinderen zijn.” Toch voelt ze hoe langzaam de rollen draaien: “Ik heb dat doorzetten altijd overgebracht op Denzel. Dan zei ik: ook al voel je je niet lekker, doe je beste pak aan, zorg dat je schoenen glimmen en dóór. Maar nu verpersoonlijkt hij meer en meer mijn drive en leer ik van hem. Hij is mijn overtreffende trap. Denzel is het voorbeeld van iemand die het beste uit zichzelf haalt. Hij is veerkrachtig. Als hij een fout maakt, kan hij door die veerkracht opstaan. Hij ziet zichzelf niet als perfect, maar wat ik zie is dat hij altijd die veerkracht en discipline heeft gehad. Dan zei hij: ‘Morgen wedstrijd mam, vroeg naar bed, geen feest vanavond.’ Gaan we uit eten, neemt hij een salade. Heel knap hoe hij leeft. Het mooie is dat een voetballer een voorbeeld kan zijn voor de jongeren. Als je bekend bent, kun je uitstralen: doe je best, wees betrokken, spreek je netjes en open uit. Ik heb altijd gezegd: zet me niet te schande. Nou, dat heeft ’ie nog nooit gedaan.”

Wij zien lichtpuntjes in elk kind

Denzel geeft bij DUCE inspiratielessen met speeches en clinics. Het is het delen van een levensfilosofie, het is het opengooien van deuren die voor jongeren zonder perspectief potdicht lijken te zitten. Marleen: “Mijn ultieme beloningen zijn de kinderen die afgeschreven waren, die nergens meer terechtkonden, zelfs te heftig werden bevonden door de psychiatrie, maar die bij ons thuis zijn.

Hoe dat kan? Wij zien altijd lichtpuntjes. Wij zien altijd iets in een kind wat we kunnen oppakken, als perspectief. Het allermooiste is dat die jongeren dan uiteindelijk weer netjes aangekleed en met het OV naar school gaan, zich toch weten te ontwikkelen. Ons geheim is: zelf regie krijgen. Die moet je ze eerst geven, daarna moeten ze die zelf nemen. En verbinding, heel belangrijk. Marleen, als directeur van DUCE, voelt zich bij dat laatste het meest senang. “Dat is wat ik ben: een verbinder. Ik ben een peoplemanager die kinderen aan ons kan verbinden, op een basis van vertrouwen.

Wij laten jongeren sporten, koken, yoga doen, boksen, zich cultureel vormen, aan talentontwikkeling doen. Mijn dochter en man zijn meer van de structuur, zij kunnen goed managen. Mijn aandeel zit meer in de spirituele kant, in mijn aanwezigheid. Dat we dit samen doen als gezin is een groot geluk.”Maar, zo zegt ze, het is ook bitter nodig: “Zoveel kinderen die slachtoffer zijn van de toeslagenaffaire, multiculturele problemen, armoede, uitsluiting, psychisch leed. Ik maak me enorme zorgen, de situatie is nog nooit zo slecht geweest. Duizenden leerplichtige kinderen zitten thuis en staan niet als zodanig geregistreerd; de nieuwe werkelijkheid. Wij zien het als onze uitdaging steeds het gesprek aan te gaan met de politiek, met de mensen van de gemeente Rotterdam, met de wethouders, zodat we een dialoog hebben en samen kunnen optrekken. En we willen de landelijke politiek er bewust van maken dat geen enkel kind thuis mag zitten, omdat hij of zij niet naar school gaat.”

En juist daarom is het zo belangrijk wat DUCE doet, betoogt ze. Omdat jongeren goede rolmodellen nodig hebben als Denzel. Goed voorbeeld doet goed volgen. “Ons grote doel is dat we meer jongeren kunnen bereiken, omdat hier echt iets valt te halen. De familie Dumfries staat voor succes. Maar wel vanuit een bepaalde definitie. Succes is: van betekenis zijn, een voorbeeld zijn, daadkrachtig en veerkrachtig zijn. En daarbij staan we voor onze hele doelgroep. Niemand mag worden uitgesloten.”

Overdragen met een gerust hart

Hoe lang Marleen nog het voortouw neemt? “Ik ben bijna 60 en oma van vijf kleinkinderen. Ik wil ook gewoon een leuke oma zijn. De kinderen gaan het langzaam maar zeker overnemen. Ik blijf ambassadeur en zeker nog wel tien jaar betrokken, alleen niet meer zo intens als nu. Ik kan het met een gerust hart overdragen, want onze kinderen staan midden in de maatschappij. Kijk naar gen Z, daar kunnen zij al beter mee omgaan dan wij. Mijn man en ik geven wat we kunnen, maar – om in topsporttermen te blijven – het is altijd goed om te stoppen op je hoogtepunt en het stokje over te dragen.”

Dit artikel verscheen eerder in Plus Magazine juni 2026. Abonnee worden van het blad? Dat doe je in een handomdraai.