Maruschka Kroon (51) is mantelzorger voor haar partner Pieter. Ze leerde hem kennen toen ze 20 was. Beiden waren net klaar met studeren en vol plannen voor de toekomst. Een paar jaar later kreeg Pieter de diagnose MS.
“Pieter heeft secundair progressieve MS, zijn achteruitgang is geleidelijk gegaan. In het begin hebben we nog reizen gemaakt en kon er nog veel wel, maar inmiddels heeft hij geen arm-, been- en stafunctie meer en zit hij in een elektrische rolstoel. Voor veel dagelijkse handelingen is hij afhankelijk van thuiszorg en hulpmiddelen.” Om hun leven zo soepel mogelijk te laten verlopen, is de zorg strak georganiseerd. “We zijn voortdurend aan het plannen en afstemmen. Pieter heeft altijd gezegd: ‘Je bent mijn partner en je moet niet mijn verpleegkundige worden.’ We hebben dan ook bewust grenzen afgesproken. Zo doe ik in principe geen intieme persoonlijke verzorging, zoals helpen bij het naar de wc gaan of aankleden. Die afspraken helpen om onze relatie in balans te houden. Dat werkt, maar ons leven is echt wel anders. Ik sta altijd aan en heb altijd zorgen.”
Pieter kan drie uur alleen zijn, ons leven draait daar omheen
Maruschka werkt 32 uur per week en leeft in ‘blokjes’. Pieter kan zo’n drie uur alleen zijn, dus alles daaromheen moet passen. Op werkdagen komt er thuiszorg en is er ook dagbesteding. Zelf doet zij de avondzorg. Spontaan ergens naartoe gaan, kan niet. Een bezoek begint met uitzoeken of het toegankelijk is: zijn de deuren breed genoeg, is er een lift? “Natuurlijk is er verdriet, maar ons leven gaat niet alleen over beperkingen. We zoeken steeds naar wat wél kan. Wat ik andere mantelzorgers wil meegeven? Luister naar verhalen van anderen. Maak het bespreekbaar en durf om hulp te vragen.”
Dit artikel verscheen eerder in Plus Magazine mei 2026. Kort na dit interview is Pieter overleden.
