‘Ik leef al 28 jaar met pijn. Die is er elke dag. Soms op de achtergrond, soms weken of maanden in een hevige piek. Het is een zoektocht geweest van 22 jaar voordat ik de diagnose fibromyalgie kreeg. Steeds hoorde ik wat ik níét had. Maar wat het dan wel was, wist niemand. Dat vond ik mentaal het zwaarst.
Omdat pijn mijn ‘normaal’ is, herken ik niet altijd wanneer er iets anders aan de hand is. Zo liep ik maanden door met een zware ontsteking die uiteindelijk meerdere wortelkanaalbehandelingen vereiste. Ik dacht: dit hoort erbij, het zakt wel weer. Ook met de ziekte van Graves, een auto-immuunziekte van mijn schildklier, liep ik te lang door. Pas toen ik over mijn hele lijf begon te trillen, besefte ik dat dit niet mijn ‘gewone’ klachten waren. Dat onderscheid maken blijft lastig. Ik kan het ook niet reguleren; er zit geen regelmaat en voorspelbaarheid in.
In de loop der jaren heb ik van alles geprobeerd: fysiotherapie, acupunctuur, dry needling, massage, andere voeding. Het helpt allemaal maar een beetje. Sporten kan ik niet, zware boodschappen til ik niet en bepaalde kleding draag ik niet meer, omdat het gewicht op mijn schouders de pijn verergert. Uiteindelijk kreeg ik antidepressiva voorgeschreven. Die krijgen fibromyalgiepatiënten soms voorgeschreven om zenuwprikkels te dempen. Ik vond het spannend; ik was bang voor bijwerkingen en misschien nog wel banger voor teleurstelling. Wat als dit ook niet zou werken? Toch besloot ik het te proberen. Het helpt. Mijn pieken zijn minder frequent en minder langdurig.
Aan andere mensen met chronische pijn wil ik meegeven: zoek mentale hulp. Voor mij zit een groot deel van de winst in hoe ik er mentaal mee omga. Het belangrijkste dat ik heb geleerd is acceptatie. Ik laat me niet belemmeren door mijn pijn. Ik werk fulltime, volg een MBA en heb een druk gezin. Maar als een pijnpiek te lang aanhoudt, zet ik een streep door mijn agenda en zorg ik voor mezelf.”
Dit artikel verscheen eerder in Plus Magazine april 2026. Abonnee worden van het blad? Dat doe je in een handomdraai.