Hevige buikpijn en oorpijn, zonder duidelijke oorzaak. De chronische pijn zette het leven van Maureen flink op zijn kop. Haar droombaan moest ze noodgedwongen loslaten en ook over haar kinderwens maakt ze zich zorgen.
Het begon bij Maureen met hevige buikpijn die steeds terugkwam. Van alles werd onderzocht, maar een verklaring was er niet. Tot overmaat van ramp kwamen er hevige, onverklaarbare oorpijnen bij. “Ik was onderwijzeres op een basisschool waar ik het enorm naar mijn zin had, maar ik zit nu al bijna een jaar thuis en ben voor de helft afgekeurd. Mijn klachten zijn prikkel- en stressgevoelig, dat matcht niet met mijn werk. Ik hoop ooit terug te kunnen, want het was echt mijn drombaan.
Soms vraag ik me af hoe lang ik dit nog kan volhouden. Door de pijn ben ik vaak moe, maar ik dwing mezelf om toch op tijd op te staan en ontspanning te zoeken. Wandelen in de natuur is mijn beste medicijn. Ik put ook kracht uit contact met vrienden die me steunen en accepteren. Via pijnstad.nl heb ik ook lotgenoten leren kennen. Het is prettig om met mensen om te gaan aan wie je niets hoeft uit te leggen, die begrijpen, of in ieder geval wíllen begrijpen, waar je het over hebt. Van anderen krijg ik vaak opmerkingen als: ‘Wat zie je er goed uit!’ en: ‘Je klinkt altijd zo positief en blij!’ Tja, chronische pijn zie je niet, dus ik kan het goed verbergen. Bovendien word ik er niet beter van als ik mijn uiterlijk aanpas aan hoe ik me voel. Dan ben ik echt een hoopje ellende. Ik blijf zoeken naar de oorzaak voor mijn pijn en naar manieren om er goed mee om te gaan. Ik heb veel gelezen over het onderwerp, ik gebruik medicatie en ben in therapie om te kijken of vroegere ervaringen er iets mee te maken hebben. Door op dat vlak actief te blijven en dingen uit te proberen, hoop ik iets te vinden dat aanslaat.
Soms vraag ik me af hoe lang ik dit nog kan volhouden
Tot nu toe heb ik vooral baat bij mindful wandelen. Waar ik vroeger met muziek of een podcast in mijn oren de natuur in ging, trek ik er nu zonder enige afleiding op uit. Zo ervaar ik alles intenser, de rust, het zonlicht, het geritsel van de blaadjes, de vogelgeluiden. Doordat ik bewuster van mijn omgeving geniet, realiseer ik me ook wat ik allemaal nog wel heb. Die dankbare mindset probeer ik mezelf aan te leren. Het idee is dat je beter kunt omgaan met je pijn als je die accepteert als onderdeel van jezelf, en er niet tegen vecht. In de praktijk lukt dat niet altijd. Ik word vaak wakker met de gedachte dat het oneerlijk dat mij dit is overkomen.
Ik ben best bang voor de toekomst. Gaan deze pijnen ooit over? Wat kan ik nog verwachten? Ik wil graag kinderen, maar in mijn huidige situatie weet ik niet of ik dat zou aankunnen. Wanneer dit soort gedachten de overhand dreigt te krijgen, val ik terug op tips van mijn therapeut. Die houdt me voor dat niemand de toekomst kan bepalen, maar dat je er wel aan kunt blijven werken. Zo vind ik iedere keer een sprankje hoop.”
- Lees ook: Waarom chronische pijn blijft bestaan: ‘Het alarmsysteem van het lichaam blijft aan staan’
Dit artikel verscheen eerder in Plus Gezond september 2026. Abonnee worden van het blad? Dat doe je in een handomdraai.
