Stevie Wonder gaf zangeres Trijntje Oosterhuis (1973) als adolescent het vertrouwen te geloven in dromen en ambities. Ze kreeg het allemaal: een sprankelende carrière, het moederschap en mooie liefdes. Met Trijntje Oosterhuis celebrating Stevie Wonder – 50 jaar Songs in the key of live toert ze door het land. “Stevie loopt als een rode draad door mijn leven.”
Interview: Ingrid Spelt
Trijntje zit op de veranda van haar huis in een lentezonnetje met uitzicht over de tuin plus aangrenzende weilanden. Ze geniet nog na van de optredens met de Ladies of Soul in een uitverkocht Ziggo Dome. Een warm muzikaal thuiskomen met partner, muzikant en bandleider Alvin Lewis, schoonzussen Edsilia Rombley en Berget Lewis, vriendin Candy Dulfer en broer componist Tjeerd Oosterhuis, die de show produceert. One big happy family. “Het is uniek dat we dit muziekproject binnen een familie- en vriendengroep mogen delen. Simpelweg door er te zijn. Dit is een van die geluksmomentjes.”
Als tieners formeerden Trijntje en Tjeerd eind jaren 80 de succesvolle band Total Touch, die een decennia later hun debuutalbum uitbracht. Een album dat tot de bestverkochte debuutalbums in de Nederlandse popgeschiedenis behoort. Eind jaren 90 geven broer en zus er de brui aan, en gaan muzikaal hun eigen weg. “Dat is destijds een goede beslissing geweest. Omdat we een diepe band hebben, was de kans groot dat we ook muzikaal aan elkaar zouden blijven klitten. Andere geweldige muzikanten zoals Burt Bacharach en Herbie Hancock waren dan nooit op mijn pad gekomen. Bovendien doen Tjeerd en ik nog steeds mooie projecten samen.”
Muzikale held
Ze toerde langs theaters en concertgebouwen, maakte vele albums, stond meerdere keren op het North Sea Jazz Festival en won Edisons voor het beste album en beste zangeres (zie cv). En nu is het tijd voor een hernieuwde kennismaking met de songs van Stevie Wonder. Ter gelegenheid van zijn 75ste verjaardag en bijna 50-jarig jubileum van zijn legendarische dubbelalbum Songs in the key of life brengt Trijntje een muzikale ode aan haar held. Een held die ze als 19-jarige totaal onverwachts ontmoet na afloop van zijn concert en vervolgens een potje met hem gaat jammen. Ze viel nog net niet flauw, lacht Trijntje.
“Ik ben met The Beatles en Stevie Wonder opgegroeid. Mijn ouders draaiden hun platen altijd. Toen Stevie in Rotterdam optrad, wilde ik er ook heen en voor ik het wist, stond ik te kletsen met de bandleden in de kleedkamer. Of ik Stevie wilde ontmoeten? Natuurlijk! Are you kidding… Ik was zwaar onder de indruk, maar nog wel brutaal genoeg om een van mijn favoriete nummers met hem te willen zingen, For your love. Stond ik daar als beginnend zangeres met een wereldster. Stevie Wonder is zo’n inspiratiebron voor vele muzikanten. Hij loopt als een rode draad door mijn leven.”
Je hebt wel iets met iemand muzikaal op een voetstuk zetten. Nog niet zolang geleden Henny Vrienten nog…
“Henny is een legende; ik bewonderde hem zeer. Voor zijn overlijden was ik al met zijn zoon Xander aan het album Trijntje zingt Vrienten met Vrienten begonnen. Er komt niks meer van het album terecht dacht ik na zijn dood, maar Xander wilde verder. Door ons muzikale project kwam hij nog dichter bij zijn vader te staan. Ontroerend!”
Hoe heeft die ontmoeting met Stevie Wonder jouw leven beïnvloed?
“Stevie is voor mij een goeroe. Je zou hem in bubbeltjesplastic moeten verpakken, zodat hem niks overkomt. Dat ik hem zou kunnen ontmoeten, had ik als tiener nooit in mijn hoofd gehaald. Het was onbereikbaar. En dan staan we gewoon te jammen en lol te maken zoals ik dat thuis ook deed met familie en vrienden. ‘Keep on singing, Trijntje,’ riep hij na het jammen. Op dat moment veranderde mijn perspectief over wat wel en niet haalbaar was. Opeens leek alles supertoegankelijk. Niet dat ik dacht dat ik de wereld zou veroveren, maar ik had wel het gevoel dat alles mogelijk is. Ik kon mijn dromen waarmaken, en kreeg een Pipi-Langkousgevoel: ik heb het nooit gedaan, maar denk dat ik het wel kan. Onze ontmoeting heeft mij veel zelfvertrouwen gegeven. Ik durfde groots te denken. De mooiste dingen komen voort uit het vlammetje dat brandt. Waar een wil is, is een weg.”
Jammen deed je thuis al. Vertel…
“Muziek speelde altijd een rol, zowel bij mijn moeder als vader thuis. Mijn broer had een studio in de kelder bij mijn vader. Bij mijn moeder was het net als bij mijn vader een open huis. Iedereen was welkom, en altijd maakten we muziek met vrienden. Mijn ouders stimuleerden ons daarin en leerden tegelijkertijd dat je geen recht had op het podium. Je moest het verdienen en zélf doen.”
Trijntje en haar broer Tjeerd groeiden op met gescheiden ouders die het goed met elkaar konden vinden, theoloog en dichter Huub Oosterhuis en violist Josefien Melief. Ze woonden bij elkaar om de hoek. “Als stel heb ik ze nooit samen gezien, maar mijn ouders kwamen regelmatig bij elkaar over de vloer. Ik heb misschien wel een grotere gezinsbeleving dan kinderen van ouders die bij elkaar gebleven zijn. Ze waren altijd samen op voor mij belangrijke momenten. Dat gaf een veilige basis.” Tot haar 16de woonde Trijntje bij haar moeder. Als opstandige puber trok ze een tijdje in bij haar vader. “’Het wordt wel anders,’ zei hij direct. Mijn moeder zorgde ervoor dat ik op tijd opstond en smeerde mijn broodjes. Dat was hij niet van plan. Ik heb die zorgzaamheid ook wel eens gemist. In die periode heb ik mijn vader beter leren kennen. Bij allebei was het fijn en gezellig thuis.”
Hebben je ouders een nieuw gezin gekregen zoals jij?
“Mijn ouders hadden relaties, maar wij werden daar niet in betrokken. Ze woonden niet samen met nieuwe liefdes zolang wij nog thuis woonden. Een stiefvader of -moeder en half- of stiefbroers en -zussen waren er niet. Ik heb zelf een samengesteld gezin. Na mijn scheiding ben ik opnieuw verliefd geworden en durfde ik het met Alvin aan. Ik nam twee zonen Jonas (21) en Marijn (19) mee, hij één zoon, Eljah (18). Samen kregen we dochter Maël (9). Je groeit in een nieuwe gezinssituatie. Zodra een nieuw gezin vormen betrouwbaar en veilig voelt, kun je dat doen. Ik sta daar anders in dan mijn ouders destijds. Dat wil niet zeggen dat je er niet hard voor moet werken. Mijn ex-partner Sander heeft ook kinderen gekregen met zijn nieuwe vrouw. Onze kinderen hebben twee mooie samengestelde families teruggekregen, een bont gezelschap. Net als mijn ouders zijn we oké met elkaar, en zien we elkaar regelmatig. En dat geldt ook voor de ex-partner van Alvin. Al die kinderen uit verschillende gezinnen hebben een verwantschap met elkaar. Dat is het moderne van een nieuwe familie maken. Prachtig om te zien. We hebben het goed gedaan met z’n allen.”
Heb je nog tips?
“Nou ja tips… Ruzie maken met je ex moet je gewoon niet doen in het belang van je kinderen. Het is ook zonde van je tijd. Voor kinderen is het onvergetelijk om jeugdherinneringen te hebben met beide ouders. Dus staan Sander en ik samen langs de lijn bij een voetbalwedstrijd, gaan we samen naar een diploma-uitreiking, een verjaardag of barbecue. Er is maar één persoon de vader van je kinderen en daar moet je zuinig op zijn. Alle kinderen zijn trots op elkaar. Dat faciliteren wij toch maar even als ouders van drie gezinnen. Natuurlijk ben je na een scheiding verdrietig. Ik had ook nooit bedacht dat ik met iemand zou trouwen met wie het niet levenslang lukt, maar zo loopt het leven nu eenmaal. Als je er vrede mee kunt hebben, komt er ook een fase waarin je het ten goede kunt keren. Bovendien heb je niet het recht om andere mensen verantwoordelijk te houden voor jouw pijn. Je moet door met je leven en er het beste van maken.”
Alvin wandelde ruim tien jaar geleden Trijntjes leven binnen. Ze stelde haar hart open en leerde hem beter kennen. “Ik was nog in een soort niemandsland, maar wilde hem ontdekken. Ik voelde dat er met Alvin potentie zat in een relatie, een nestgeur van herkenning. Ik heb geluk gehad, maar dat is ook een keuze. Een relatie past bij mij. Ik ben een kip-op-de-eierentype, die het leuk vindt om een gezin en relatie te hebben. Ik had de voors en tegens er opnieuw voor over. Dat is natuurlijk wat een relatie ook is: je moet geven en nemen, en realistisch blijven. In onze relatie kan ik mezelf zijn, en andersom. In die onafhankelijkheid kunnen we liefdevol samen zijn.”
Jullie floreren ook samen op het podium?
“Het is heel leuk om naast mijn eigen muziekprojecten met Alvin op te treden en die liefde voor muziek te kunnen delen. Dat voelt als een cadeautje. We begrijpen elkaar als geen ander. Er zijn tijden dat je enorm in beslag wordt genomen door het vak. Bij ons is daar geen wrijving over; altijd blijven we aanknopingspunten vinden. Het zal niet snel gebeuren dat we langs elkaar heen gaan leven.”
‘Het moederschap is onvoorwaardelijk. Net zo onvoorwaardelijk als de liefde voor muziek,’ zei je eens.
“Het is een groot goed dat het een met het ander kan. Ik ben een geluksvogel dat ik als jonge vrouw al wist wat ik wilde: zingen. Maar de dieptekern van het leven zijn toch de wortels die grondschieten door je eigen gezin te maken. Een carrière is leuk, maar het doorgeven van het leven, de verbinding met je gezin en het begeleiden van je kinderen naar volwassenheid, is een veel grotere taak. Ik was al gelukkig met mijn muziek, maar de cirkel was pas rond op het moment dat ik moeder werd. Het is gezond dat het niet alleen meer om jou draait. Kinderen gaan voor alles. En dan moet je ze op tijd ook weer loslaten. Kinderen zijn niet van jou; ze mogen een tijdje met je meehobbelen. Jonas woont al op kamers, en Marijn zal zijn voorbeeld snel volgen. Daarom is het goed dat ik zelf ook een eigen kern heb: muziek maken.”
Je vader is twee jaar geleden overleden. Mis je hem?
“In mijn gevoel is hij nog steeds heel erg vertegenwoordigd in mijn leven. Bij elke stap die ik zet, weet ik hoe hij me zou aanmoedigen of hoe hij ergens over zou denken. Hij heeft een grote nalatenschap van boeken, podcasts, liedjes, interviews en mooie herinneringen achtergelaten. Ik kan daar de rest van mijn leven mee vooruit. Dus ben ik niet in honderd stukjes gevallen toen mijn vader doodging. Ik heb een diep gevoel van liefde voor hem en lang een goede en liefdevolle vader gehad. Meer had hij mij niet kunnen geven. Ik mis hem wel, maar ben ook blij met wat er is. Het mooiste compliment is natuurlijk ook dat je zelf als kind door kunt leven. Ik voel me verankerd, gebalanceerd en gesterkt. En dan heb je het als ouder goed gedaan.
Met mijn moeder heb ik net zo’n goede band. In het moeder- en ouderschap lijk ik op haar: de kinderen komen op de eerste plaats. Ik heb grote bewondering voor haar dat ze op latere leeftijd ging studeren aan het conservatorium. Ik zat al op de middelbare school. Mijn vader heeft mijn moeder enorm gestimuleerd en zorgde financieel voor ons en haar, zodat ze de vrijheid had om te studeren. Ze is nu bijna 80 en speelt nog steeds viool. Ze is actief en gaat naar pilates. Als het over gezondheid gaat, is ze strenger en consequenter voor zichzelf dan ik. Ik zie het belang ervan in, zeker nu ik boven de vijftig ben, maar moet mezelf ‘s ochtends motiveren om naar de sportschool te gaan. Mijn moeder is er altijd voor mij zonder mij te claimen. Dat is een fijne gedachte.”
‘Een vrouw boven de vijftig is niet meer interessant in de showbizz’ gaat voor jou niet op. Hoe zie je jouw toekomst?
“Bij zulke uitspraken in de media sta ik helemaal niet stil. Ik heb er ook geen last van en nog zoveel muzikale plannen, naast mijn concerten en het opnemen van albums. Ik wil onder meer de zangworkshops en meezingconcerten uitbreiden. Door zingen krijg je meer zelfvertrouwen en kom je in je kracht te staan. Het is mooi om te zien dat mensen door te zingen groeien en meer naar voren komen. Er zijn zoveel mensen die tegen blokkades aanlopen zoals faalangst of een depressie. Door je stem te laten horen middels zingen, kun je een blokkade doorbreken. Mensen durven zich niet meer zo kwetsbaar op te stellen en door te zingen zul je wel moeten. Ik word gelukkig van zingevend werk. We leven in een hectische maatschappij en rennen als een kip zonder kop door, maar je mag ook wel eens bij jezelf stil blijven staan. Als ik rust in mijn hoofd wil, ga ik ook zingen. Zo maak ik contact met mezelf. En natuurlijk verheug ik me om mee te mogen kijken naar de ontwikkeling van mijn kinderen. Welke weg gaan ze bewandelen als volwassene en met wie? Straks worden we een grote Brady Bunch family met aanhang. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.”
Dit interview is oorspronkelijk gepubliceerd in Zin magazine.
