Ze wist dat ze een hersenaneurysma had, maar artsen stelden haar gerust. Toch ging het zes jaar later onverwacht mis. Carola Deurwaarder (59) overleefde drie hersenoperaties, moest haar leven opnieuw opbouwen en ontdekte wat écht belangrijk is. “Je kunt je focussen op wat je mist, maar voor hetzelfde geld had ik álles gemist.”
Tien jaar geleden kreeg Carola Deurwaarder (59) een slagaderbloeding in de hersenen als gevolg van een zwakke plek in een ader, een zogeheten hersenaneurysma. De kans op overlijden of zware restverschijnselen is groot, slechts een op de drie patiënten herstelt op termijn. “Ik ontdekte mijn hersenaneurysma in 2010 per toeval toen ik voor mijn werk als journalist een bodyscan maakte. Er bleek een tikkende tijdbom in mijn hoofd te zitten. Het idee dat het zomaar afgelopen kon zijn, hakte erin. Onze vier jonge kinderen moesten misschien zonder mij opgroeien, mijn man kon er zomaar alleen voor komen te staan. Ik durfde bijna niets meer uit angst dat bij inspanning de ader zou knappen. Artsen verzekerden me dat ik alles kon doen en niet bang hoefde te zijn. Uiteindelijk verwaterde de angst en werd het aneurysma onderdeel van mij.
Zes jaar later is de ader onverwacht toch geknapt en kreeg ik in anderhalf jaar tijd drie hersenoperaties. Telkens was ik me ervan bewust dat de kans bestond dat ik de operatie niet zou overleven. Wat moest ik de kinderen als herinnering meegeven? Ik bedacht wat ik zelf als puber had willen hebben als mijn moeder was overleden: een heleboel spontane, gekke en gelukkige foto’s. Dus hebben we in de maanden voor de derde operatie als gezin allerlei uitjes in Nederland gemaakt en die gefotografeerd.
Er bleek een tikkende tijdbom in mijn hoofd te zitten
Die laatste operatie ging goed, maar het herstel duurde zeker drie jaar. Ik had geen energie, kon me niet concentreren en was snel overprikkeld. Alles kwam keihard binnen. Ik had continu paniekaanvallen omdat ik de normaalste dingen alleen met opperste concentratie kon volbrengen. Alledaagse handelingen zoals een kop thee pakken of de straat oversteken werden energievretende opgaven omdat ze uit veel stapjes bestaan. Bij elk stapje moet je een beslissing nemen. Dat kon ik niet. Ik liep leeg en verstijfde.
Wat mij heeft geholpen, is mijn gezin, onze humor en mijn positieve insteek. Een tijd lang voelde ik me verdrietig en eenzaam als ik weer op bed lag en mijn gezin beneden lol hoorde maken. Tot ik me voornam om als ik beneden was óók echt te genieten en contact te maken, zodat ik in ieder geval een pareltje had om op te kauwen als ik weer boven was. Je kunt je focussen op wat je mist maar voor hetzelfde geld had ik álles gemist. Nu had ik die parels nog.
Een aantal dingen kan ik niet meer, mijn kortetermijngeheugen is verminderd en ik kan zomaar in slaap vallen, maar ik ben er weer. Het schrijven moest ik vaarwel zeggen. Ik organiseer nu als vrijwilliger elk weekend een activiteit voor statushouders en vluchtelingen, werk voor Betrokken Ondernemers en voor het Beweegteam in mijn woonplaats en geef valpreventie. Dat houd ik vol omdat het me energie geeft en ik veel beweeg, loop en fiets. Die afwisseling maakt het voor mij mogelijk, dat heb ik zelf ontdekt door adequaat te reageren op wat ik voel. De ene keer lukt dat beter dan de andere. Gaat het mis, dan moet ik mijn hoofd leegmaken door te rusten of juist te bewegen. Ik hoef niet meer te worden wie ik was, als ik maar weer net zo kan genieten.”
Dit artikel verscheen eerder in Plus Magazine juli 2026. Abonnee worden van het blad? Dat doe je in een handomdraai.
