Maarten kreeg op latere leeftijd de diagnose ADHD: ‘Achteraf zie ik de signalen overal’

AHDH op latere leeftijd
Auteur: |
Gepubliceerd 30 augustus 2026
Maarten Nypels (66) kreeg op latere leeftijd een ADHD-diagnose
Beeld Koen Verheijden

Maarten Nypels uit Nijmegen kreeg op zijn 66e officieel de diagnose ADHD. “Een opluchting: ineens keek ik met een andere bril naar mijn leven.”

“Een paar maanden geleden kreeg ik op mijn 66e officieel de diagnose ADHD. Dat was een opluchting: ineens keek ik met een andere bril naar mijn leven. Achteraf zie ik de signalen overal.

Ik heb twee keer een burn-out gehad – nu zou ik het bore-outs noemen – en voelde me vaak anders dan anderen. Alsof ik voortdurend mijn best moest doen om mee te draaien in wat als normaal werd gezien. Je denkt: anderen kunnen dit toch ook, dus waarom kost het mij zoveel moeite? ADHD werd vroeger simpelweg veel minder herkend.

Mijn leven werd gekenmerkt door creativiteit en een voortdurende zoektocht naar prikkels. Ik werkte voor milieu- en ontwikkelingsorganisaties, was hulpverlener in oorlogsgebieden en zocht vaak de grenzen op van wat spannend was. Onder spanning voel ik me goed. Dan voel ik dat ik leef.

Ik hoef niet meer voortdurend tegen mezelf te vechten

Ik heb niet alleen ADHD, maar ook hoogbegaafdheid. Studeren ging mij gemakkelijk af, ik ben bioloog en heb een universitaire opleiding afgerond. ADHD betekent niet alleen moeite met concentreren; als iets je interesseert, kun je je er juist volledig in verliezen. Die hyperfocus heeft mij vaak geholpen.

Tegenwoordig werk ik bij de gemeente Rotterdam in een functie met veel vrijheid. Dat past bij mij. In een starre werkomgeving loop ik vast, maar met ruimte voor oplossingen en nieuwe ideeën kom ik tot mijn recht.

De grootste verandering sinds de diagnose is zelfacceptatie. Natuurlijk denk ik soms: wat als ik dit jaren eerder had geweten? Maar uiteindelijk overheerst de opluchting. Ik begrijp mezelf beter en hoef niet meer voortdurend tegen mezelf te vechten. Ook mijn omgeving begrijpt me beter. Ik ben medicatie gaan proberen. Het was bijzonder om na 66 jaar ineens te merken hoe rustig mijn hoofd kan zijn. Nu gebruik ik het als ik het nodig heb. De diagnose heeft mij rust gegeven en bevestigd dat ik goed ben zoals ik ben.”

Lees ook: 

Dit artikel verscheen eerder in Plus Gezond augustus 2026. Abonnee worden van het blad? Dat doe je in een handomdraai.

Bron Plus Magazine