Chantal: ”Mijn leven lang heb ik in de pas gelopen. Precies zoals mijn ouders dat wilden, zoals het hoorde in ons dorp en later hoe het paste bij mijn man. Het laatste wat in die lijn lag, was betalen voor seks. Toch is dat precies wat ik heb gedaan.”
Om privacyredenen is de naam van de geïnterviewde gefingeerd
”Het idee ontstond toen ik met mijn filmclubje naar Good luck to you, Leo Grande ging, met Emma Thompson in de hoofdrol die een jonge sekswerker inhuurt. De film draaide in het filmhuis waar ik wekelijks naartoe ga met vriendinnen. Normaal gesproken praten we inhoudelijk na; dit keer was het wat het ongemakkelijk en hielden we het bij ‘Wat speelden ze goed, hè?’
Ook ik zei niets; praten over seks heb ik nooit geleerd. Maar nadenken over de film deed ik des te meer. Ik ben 29 jaar getrouwd geweest met mijn eerste liefde. Zijn plotselinge overlijden, acht jaar geleden, was een grote schok. Ik miste hem enorm en moest mezelf opnieuw leren kennen. Wie was ik als weduwe, als single? Maar na twee jaar begon ik mijn draai te vinden. Mijn man en ik hadden een traditioneel huwelijk gehad; nu ontdekte ik dat ik veel zelfstandiger was dan ik dacht. Ik ging werken, sloot me aan bij allerlei clubjes en vond nieuwe hobby’s. Maar daten deed ik niet; ik had geen behoefte meer aan een man in mijn leven. Ook niet aan seks, dacht ik. Maar die film maakte iets wakker. Dat ik nooit meer samen zal wonen, daar had ik vrede mee.
Maar nooit meer seks, nul ervaring met iemand anders? Dat vond ik jammer. Ik heb nog lang getwijfeld. Ik dacht: dat kan toch niet? Niet ík, niet voor geld. Maar de gedachte eraan bleef terugkomen. Toen ik 60 werd, dacht ik: het is nu of nooit. Ik boekte een hotel én een man. Van tevoren moest ik bijna overgeven van de zenuwen. Zou ik het wel kunnen, me niet enorm goedkoop voelen? Maar toen hij binnenstapte, viel alles weg. Het was een charmante man, zestien jaar jonger dan ik. Lichtjes in zijn ogen, een stem die me direct op mijn gemak stelde. Twee glazen wijn deden de rest. Het was alsof ik een beetje uit mezelf stapte, iemand anders werd. Iemand die ik alleen maar met verbazing kon bekijken. Die veel vrijer was dan vroeger met haar man. Die zomaar durfde te zeggen wat ze wilde. En die intens genoot.
Drie uur zijn we samen geweest, het koste maar liefst 750 euro, een gat in mijn budget. Maar het was elke euro waard. Of ik het nog eens heb gedaan? Nee, zo speciaal als deze eerste keer kon het niet meer worden. Maar het heeft me zelfvertrouwen gegeven, ook op andere vlakken. Binnenkort ga ik op groepsreis naar India, ook totaal buiten mijn comfortzone. Nieuwe, spannende dingen aangaan doet me voelen dat ik leef.”
