‘Hè, gezellig mam”, verzuchtte mijn dochter (27) tevreden toen ze laatst met haar vriend bij me aanschoof. Haar broer van 24, die sinds een jaar ook op zichzelf woont en thuis nog geen ei voor zichzelf bakte, stond met zijn vriendin aan het fornuis. Terwijl ik naar mijn volwassen kinderen keek, allebei gezond en gelukkig, realiseerde ik me: nu pas vind ik het moederschap echt leuk.
Het legenestsyndroom? Ik ken het niet. Je weet toch vanaf de geboorte dat je je kinderen maar voor even hebt? Ik wilde ze dolgraag, laat dat duidelijk zijn. Zo graag dat mijn dochter met behulp van ivf ter wereld kwam. Mijn zoon kwam er als een ‘cadeautje’ achteraan. En ik genoot van ze, vooral in de basisschooltijd. Ik was óók blij dat ik mijn baan in de zorg hield, en een man had die een betrokken vader was.Na de scheiding belandde ik met twee kinderen van 15 en 13 in een co-ouderschap. Dat laatste vond ik een verademing. Want hoeveel ik ook van mijn kinderen houd, ik had de tijd voor mezelf keihard nodig. Om bij te komen van de zorg in mijn eentje. Van een hectische fulltimebaan. Maar vooral ook om een nieuw leven voor mezelf op te bouwen, misschien wel met ruimte voor een nieuwe liefde. Het alleenstaand ouderschap wanneer ze bij me waren, viel me zwaar.
Daar maakte ik ook naar mijn kinderen geen geheim van. Mijn dochter deed het fantastisch op school, maar de dag dat ik een zakje poeder ontdekte op haar kamer (3-MMC zo bleek) dacht ik dat ze voorgoed in de goot zou belanden. Mijn zoon kwam vanwege een autismespectrumstoornis twee jaar niet achter zijn spelcomputer vandaan. Nachten lag ik er wakker van, zonder partner om mijn zorgen mee te delen.Dat mijn dochter aankondigde in de stad te gaan wonen waar ze studeerde, voelde als een opluchting. Niet omdat ik haar kwijt wilde, maar omdat ik sommige dingen die ze deed liever niet wilde weten. Ik verruilde mijn gezinswoning voor een appartement met mijn zoon. Het jaar erop koos hij voor een flat met vrienden.
Dat was voor mij de kers op de taart. Ik hielp ze verhuizen en ik breng ze nog altijd boodschappen wanneer ze ziek zijn. Het moederschap stopt nooit. Soms vind ik het lastig dat mijn dochter zich zo heeft losgemaakt dat ik pas na twee dagen antwoord krijg op een whatsappje. Met mijn zoon is het anders. Na een fietsongeluk herstelde hij bij mij thuis. Oergezellig keken we samen films. Wanneer mijn kinderen nu bij me zijn, is het echt gezellig. Onze band als volwassenen past me beter dan mijn uitsluitend verzorgende rol voor hen. Dat maakt het moederschap voor mij nu leuker dan ooit. Zeker wanneer ze weer vertrekken.”*De echte naam van Brenda is bekend bij de redactie.
