Interview Angela Groothuizen: ‘Sexy sixty, dat ben ik!’

Foto’s Judith Anna Pronk en het ANP

CV: Angela Groothuizen (Alkmaar, 1959) is zangeres, presentatrice en allround entertainer. Dit najaar is ze overal in het land te zien met haar nieuwe theatershow Sexy Sixty en op 14 april 2027 gaat Dolly Dots de Musical in première waarin iedere avond één van de echte Dots meespeelt. Hoewel ze het meest trots is op haar twee dochters, Lola (31) en Nona (28), zit haar trots ook in haar taboedoorbrekende programma Seks met Angela en haar rol als jurylid in diverse shows. Zij verving het cynisme en de hardheid met inspiratie en een eerlijk, constructief enthousiasme: “Zelfs muziekproducent Simon Cowell zei: ik heb geleerd van jou.”

‘Vroeger groeide ik op in een gezin met vijf kinderen. Het hadden er zes moeten zijn. Simon, het eerste kindje, werd te vroeg geboren. Ze kregen hem niet goed te pakken bij de bevalling, hij leefde nog eventjes, maar de nonnen zeiden: het is niet goed. Ze legden hem op een koude weegschaal en mijn moeder mocht het kindje niet eens vasthouden. Zo ging dat in die tijd. Ik kwam als laatste, in 1959. Ik groeide al een stuk vrijer op dan mijn oudere broers en zusters. Die moesten allemaal nog te biecht. 

Ik heb wel in een meisjesklas op een nonnenschool gezeten. 

Ontzettend goed leren spellen en hoofdrekenen, en ik heb een mooi handschrift. In de jaren 60 veranderde door de ontkerkelijking het leven zo snel. Toen ik in de vijfde klas kwam, werd het een openbare school. Alsof alle luiken opengingen. We hoefden niet meer te borduren, we mochten knutselen. Maar ik heb nog wel meegemaakt hoe je als meisje klein werd gehouden, omdat je later moeder zou worden, dat was je taak. Toen wij als Dolly Dots twintigers waren, werden onze fans als tieners platgegooid met de slogan Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. In ons gezin speelde loyaliteit een grote rol. We konden elkaar de hersens inslaan, maar we waren heel hecht. Mijn oudste zus Joke was acht jaar ouder en een tweede moeder. Toen ze 16 was deed ze alle financiën thuis. Vader, die in 1911 is geboren, had vier jaar lagere school gehad, moeder was van 1926, zij zat zes jaar op school. Er was nooit veel geld. Als het er was, moesten we ervan genieten. Dat heb ik van ze overgenomen: leven in het moment. 

Mijn ouders hebben altijd gekeken naar wat kan. 

Toen de Grote Depressie in 1929 kwam is mijn vader als economisch vluchteling naar Algerije gegaan. Hij was een avonturier. Mijn moeders dromen zijn van haar afgepakt. Ze zeiden tegen ons: gá ervoor! Als het misgaat, zien we dan wel weer. Ik was close met mijn lieve moeder, niet zo met mijn vader. Hij was ziek. En voor heel veel mensen van mijn generatie gold dat je niet zo gemakkelijk dichtbij je vader kwam. Altijd was er een soort angst. Hij had een spontane dwarslaesie gekregen als gevolg van een oorlogswond, en vlak voor mijn geboorte kreeg hij een hersenbloeding. 

Ik was close met mijn lieve moeder, niet zo met mijn vader. Hij was ziek.

Ik was al een jaar of 26 toen ik dacht: ik moet hem toch een keer vertellen dat wij er niks aan konden doen dat er geen hechting tussen ons was. Het was bij mij thuis in Amsterdam. Ik zei: ‘Pap, wij zijn natuurlijk helemaal niet close en dat kan ook helemaal niet, want u was ziek en ik was een druk peutertje dat daar in huis liep. Maar ik heb een heel fijne jeugd gehad en jullie hebben ons altijd aangemoedigd. Ik wil u even zeggen: ik hou van u.’ Toen begon hij heel erg te huilen. En zei: ‘Ik ook van jou.’Papa heeft daarna nog dertien jaar geleefd. Hij leed aan vasculaire dementie, dus af en toe zat hij in een verzorgingshuis. Ik belde hem na de geboorte van Nona: ‘Papa, ik ben weer moeder geworden, ik heb weer een dochter, dus jij bent weer opa geworden.’ En toen zei hij: ‘Ooh, maar hoe is het met jóu?’ Ik zei: ‘Wacht even papa, ik moet even zitten, dat heb je me nog nooit gevraagd.’ En toen heb ik anderhalf uur heerlijk met hem zitten ouwehoeren. Hij had een helder moment. Twee dagen later was ’ie dood.

Nu gaat het hartstikke goed met me, maar ik heb een paar pittige jaren gehad. 

Mijn moeder stierf in 2018. Ze lag vijf dagen op een prachtige kamer in het ziekenhuis met uitzicht over de hele stad, verzorgd door de allerliefste verpleegsters. Ik ben tot het einde bij haar gebleven. Toen ik even weg was, ging ze dood. Ik kwam in een diepe rouw. Ik was mijn lef kwijt. Mijn moeder zei altijd: ‘Jij durft alles.’ Toen zij overleed dacht ik: waarom zou ik nog de bühne op gaan? Alsof ik dat voor haar had gedaan. Alsof ik haar dromen aan het waarmaken was geweest. 

Het duurde lang voordat ik weer voelde: ik wil het zelf ook. Ik maakte vervolgens mijn programma Lueke binge. Dat ging over mijn vaders verleden en de dood van mijn moeder. En hoe we met ons allen dat huis van mama moesten opruimen. Een hilarische show, dat wel. Ik heb het 25 keer gespeeld, 25 keer keek ik vlak voor het opkomen mijn trouwe vriend Nico Brandsen met droeve ogen aan. En dan zei hij: ‘Kom op nou, dit is leuk lieverd.’ Maar dan durfde ik bijna die bühne niet op. Ik was mijn zelfvertrouwen kwijt. Ik voelde me ouder worden, ik veranderde een beetje als persoon. 

En toen kwam corona. Lockdown. 

Had ik voor het eerst van mijn leven vrij. Toen zag ik pas hoe slecht het ging tussen mij en mijn lief, Robbie. We waren een beetje uit elkaar gegroeid. Ik was altijd aan het werk, hij zorgde voor zijn vader, onze kinderen en heel goed voor mij. Hij was mijn creatieve rechterhand, zodat ik kon knallen. Maar toen ging ’ie weg. Hij zei: ‘Het is een rommeltje bij me en ik moet echt even bij mezelf.’ We besloten ons huis te verkopen en dan moet je een huis van 25 jaar gezin leeghalen. Nou! Ik kon niet nadenken, niks. Zat ik daar met mijn twee dochters tussen al die dozen. Wat was er met me gebeurd? Wél een interessante tijd. Ik heb geleerd van mijn moeder: als het heel slecht gaat, moet je je zegeningen tellen. Dan keek ik in dat oude grachtenpand, ons nieuwe huurhuis, naar buiten en om me heen. Het was allemaal zo mooi. Dus dat hielp. 

Maar ik heb enorm gerouwd. Ik was radeloos. 

Dacht: dit kan helemaal niet, dit past helemaal niet. Ik kom uit een gezin van lange lijnen, hondstrouw. Maar gek genoeg hebben Rob en ik elkaar toch nooit helemaal losgelaten. Als er wat te vieren was met het gezin was hij erbij. Het ging steeds beter met hem. Toen stierf zijn beste vriend. Ik zei: ‘Ik kom je ophalen, je komt even thuis.’ Eind van die week zei hij: ‘Dit was fantastisch.’ Een dik jaar daarna stierf Nico Brandsen, ik was er helemaal kapot van. 

Zei Rob: ‘Ik kom even naar Amsterdam.’ En toen dachten we: we zijn ook gewoon een unit met ons vieren. We zijn er voor elkaar. Dat is mooi. Nu bellen we elke dag. We zijn weer de allerbeste vrienden en het gaat echt heel goed. We hebben een open, vrije relatie, we zijn een nieuwe fase van ons 36-jarig samenzijn begonnen. Ik zeg heel vaak tegen hem: wat hebben we het goed gedaan, hè. We zijn er gewoon samen uitgekomen.

Straks word ik 67. 

Zeven jaar geleden zei een vriendin al tegen mij: 60 worden is iets wat alleen maar andere mensen overkomt. Ik maakte meteen de grap: als ik dan maar wel sexy sixty ben. Toen Rob weg was en ik op de date-toer ging voelde ik me heel erg sexy sixty. En nog! Ik krijg zoveel aandacht. En van kerels van wie ik zeg: jij bent écht te jong. Ik ben heel kort op Tinder gegaan. Paar keer zitten swipen. Ik had geen idee hoe zo’n app werkte, maar was nieuwsgierig. Fantastisch. Mijn twee vaste dates van nu heb ik op die manier ‘gevonden’. 

Gaan we lekker zoenen en lekker lachen. Waarom niet? 

Ik zei tegen Robbie vorig jaar: ‘Ik ben zo blij dat je weer mijn beste vriend bent, maar dat balboekje houd ik erbij.’ Zeven jaar geleden zou ik er een boek over schrijven, over dat sexy sixty. Maar ik zat in die moeilijke tijd. In de tijd van rouw heb ik alleen maar nee gezegd. Tegen alles. Mijn manager Marc Hofstede vroeg twee jaar geleden ineens: ‘Waarom maak je er geen theatershow van?’ Een jaar later gaf ik pas antwoord: ‘Weet je Marc, ik ga weer eens ja zeggen tegen dingen.’ Toen ik dat eenmaal had besloten, kwam er als vanzelf weer allemaal leuks op mijn pad. Op tournee met Matthijs van Nieuwkerk en Sven Hammond, een tributeband hier en daar, grote feesten. Het werkte. Mensen zeiden: bij jou gaan ze los. En dat snap ik. Ik doe dit al vijftig jaar. En ik had er zo’n plezier in. Vroeger maakte ik theater als tegenhanger voor al die tv-programma’s die ik deed, omdat ik voelde dat ik ook wat diepte moest hebben. Nu wil ik de mensen in het theater plezier brengen. 

Het gaat niet goed met de wereld en ik ben entertainer, dus ik ga de mensen entertainen. In deze geopolitieke tijd vol onrust moet ik de mensen gewoon lekker laten lachen. Met een medley van dit, een medley van dat. Ik ga met het publiek zingen. Over het vieren van de vrijheid. Ik wil dat de hele zaal meedoet. Dans en muziek zijn de nieuwe medicijnen. Ik blijf dansen tot mijn laatste dag. Dat raakt de kern van wat ik altijd heb gebracht in al die verschillende vormen: mens, durf te leven. Als kind al. Mijn moeder zei: je liep nooit, je rende. Levenslust, nieuwsgierig zijn, geïnteresseerd, dat is wie ik ben. Ik voel dat nu weer helemaal. 

 Je bent 60, kinderen grootgebracht, meeste werk gedaan, alle deuren vliegen open

Mijn show Sexy sixty is voor vrouwen én mannen. 

Het staat voor energie, voor zin, voor klaar zijn om nieuwe dingen te doen. Ik laat tijdens de show een foto zien van mijn overgrootouders waarop ze 52 en 54 waren. Ze zagen er uit als 110. De gemiddelde leeftijd waarop de mensen toen doodgingen was 44 jaar. Wij hebben ten opzichte van hen inmiddels een extra volwassen leven. Ouderen worden daarom steeds jonger. Vroeger was je middelbare leeftijd het hoogtepunt, inmiddels is dat de periode waarin je uitgeput op bed ligt aan het eind van de dag. Pubers, ouders, carrière. 

Maar als je 60 bent? Kinderen grootgebracht, meeste werk ­gedaan, alle deuren vliegen open. Daar gaat het over in Sexy sixty: over leven, over dansen, over seksualiteit. 60-plussers hebben de meeste seks. Want die hebben lekker veel tijd. Sexy is ook: thuis zijn in je lichaam. Wie goed in haar lichaam zit, is alleen maar mooi. Ik heb een vriendin die 60 kilo is afgevallen en dat kun je zien. De borsten hangen, het vel hangt, maar die vrouw is een fucking sexy bitch. Mannen vallen op vrouwen met zelfvertrouwen, die goed in hun lijf zitten, lekker veel lachen. Je imago is totaal onbelangrijk. Het gaat erom dat je bent geworden wie je wilt zijn. Dat je bent waar je wilt zijn. Iemand die sexy sixty is, zit helemaal op haar plek. Ik denk steeds vaker: het was even niet gemakkelijk, het was even niet zo leuk, maar sexy sixty: ik bén dat.”