Wat mij erg verbaast, is dat er bij het opmaken van een testament zelden op wordt gewezen dat erfgenamen na het overlijden van iemand die is geboren of heeft gewoond in het buitenland vaak documenten uit dat land nodig hebben om een akte van erfrecht te kunnen krijgen. Wat nu?
Wat mij erg verbaast, is dat er bij het opmaken van een testament zelden op wordt gewezen dat erfgenamen na het overlijden van iemand die is geboren of heeft gewoond in het buitenland vaak documenten uit dat land nodig hebben om een akte van erfrecht te kunnen krijgen. Het gaat dan bijvoorbeeld om verklaringen uit het land van herkomst waaruit blijkt dat er geen huwelijk is, geen kinderen zijn en geen testament is opgesteld. Als onze twee notarissen ons hierop hadden gewezen – één keer in 1991 en opnieuw in 2013 bij het opmaken van het testament – dan had mijn inmiddels overleden echtgenoot dit bij leven veel eenvoudiger kunnen regelen.
Nu moet ik dat alsnog doen, wat veel lastiger is. Ik vind daarom dat dit standaard onderdeel zou moeten zijn van het gesprek over testamentwensen. Dat kan erfgenamen veel kosten, rompslomp en uitzoekwerk besparen, juist in een toch al moeilijke en verdrietige periode?
Marije de Rooij, namens allesovererven.nl
Dit is een terecht punt. In Nederland hebben we goede registers van de burgerlijke stand, waarin onder meer staat wie de kinderen zijn en met wie iemand is getrouwd. De notaris mag daarop vertrouwen bij het maken van een akte van erfrecht, waarin staat wie de erfgenamen zijn. Als iemand in het buitenland heeft gewoond en het is wettelijk geregeld dat ‘echtgenoot en kinderen’ erven, dan moet de notaris via buitenlandse registers kunnen vaststellen of er (en wie) die kinderen zijn en of er een huwelijkspartner is. Dat kost extra geld, ook voor vertalingen en bijkomende andere kosten.
Als dat buitenland geen (goede) registers heeft, is het nog veel lastiger en kostbaarder.Dit geldt trouwens niet alleen voor niet-Nederlanders die na hun jeugd nog in het buitenland woonden, maar ook voor Nederlanders die ooit in het buitenland hebben gewoond. Niet iedereen geeft dat spontaan aan bij de notaris en niet elke notaris vraagt ernaar. Inderdaad zou het heel goed zijn als alle notarissen daar standaard naar vragen.
Degene voor wie het testament is, kan dan bij leven bepaalde buitenlandse stukken opvragen in. Hoewel dat niet alle rompslomp voorkomt (sommige stukken hebben een beperkte geldigheid), kan het wel schelen. Oók kan de notaris het testament dan net iets anders verwoorden. Bijvoorbeeld door de echtgenoot en kinderen met namen en geboortedata op te nemen in plaats van ‘mijn echtgenoot en mijn kinderen’ tot erfgenaam te benoemen. Dan hoeven de buitenlandse registers van de burgerlijke stand niet te worden geraadpleegd.
